دیپلمات اسبق انگلیس: حقوق بین‌الملل در ۲۰۲۵ زیر چرخ سیاست قدرت له شد

پیتر فورد که از سال 2003 تا 2006 سفیر انگلیس در دمشق بود، در این یادداشت نوشت:دونالد ترامپ او در اولین سال دومین دوره ریاست جمهوری خود، سال 2025 را بیش از هر چیز دیگری حول محور خود می چرخاند. بعید است که سال 2026 بسیار متفاوت از این وضعیت باشد.

وی در خصوص تلاش ترامپ برای پایان دادن به جنگ اوکراین افزود: رئیس جمهور آمریکا هم با مواضع سخت و ریشه دار طرف های درگیر مواجه است و هم با سنگ اندازی اروپایی ها و دولت پنهان در داخل آمریکا که هدف آن جلوگیری از هرگونه پیشرفت و ادامه درگیری است.

سفیر اسبق انگلیس ادامه داد: ترامپ تا حدودی به دلیل همین عدم همکاری اروپایی ها، استراتژی امنیت ملی متفاوت و مخل را دنبال کرده است که در آن آمریکا از اروپا و سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) فاصله گرفته و بر نیمکره غربی و پیگیری بی وقفه منافع آمریکا در سراسر جهان تمرکز می کند.

وی افزود: نحوه اجرای این استراتژی فضای سیاست بین الملل را در سال 2026 و پس از آن شکل خواهد داد. فورد تاکید کرد که این رویکرد “برای ونزوئلا نوید خوبی ندارد” و نوشت که “خصومت و طمع برهنه ایالات متحده، بدون کوچکترین توجه به ملاحظات قانونی، از قبل مشهود است.”

وی سپس با اشاره به تشدید تنش‌ها در غرب آسیا در سال 2025 نوشت: همین بی‌توجهی به قانون در رفتار ترامپ در خاورمیانه برجسته بود؛ آمریکا در کنار آن. [رژیم] اسرائیل بدون تحریک قبلی به ایران حمله کرد و در عین حال از رفتار نسل کشی تل آویو در غزه حمایت کرد.

فورد تصریح کرد: منفی ترین روند سال 2025، تخریب پایه های حقوق بین الملل و تضعیف و تنزل جایگاه سازمان ملل بود. وی افزود: این روند بخشی از اقدام دولت ترامپ برای «تحریم مقامات دیوان کیفری بین‌المللی» به دلیل پیگیری قانونی این پرونده است. [رژیم] اسرائیل ظاهر شد و سپس با «تحمیل قطعنامه بر غزه از کانال شورای امنیت منفعل» ادامه داد. قطعنامه ای که به گفته فورد، عملاً «برنامه های آمریکا و اسرائیل برای اداره غزه به عنوان نوعی تحت الحمایه را تأیید کرد».

وی در ادامه نوشت: گاهی برخی از مهم ترین اتفاقات ژئوپلیتیک، اتفاقاتی است که رخ نمی دهد. فورد یکی از این موارد را «خود داری آمریکا و [رژیم] اسرائیل علیرغم تهدیدها و ایجاد فضاهای تهاجمی از انجام دومین حمله به ایران اطلاع داشت و نوشت: این موضوع حکایت از ترس اسرائیل از توانایی ایران برای مقابله به مثل دارد و این امید را ایجاد می کند که بازدارندگی شکل گرفته است.

این دیپلمات سابق بریتانیایی در بخشی دیگر از یادداشت خود نوشت: شاید عجیب به نظر برسد، اما احتمالاً بزرگترین عامل امید برای سال 2026، وسواس ظاهری ترامپ برای دریافت جایزه صلح نوبل است.

وی افزود: این موضوع ممکن است وی را به سمت «تثبیت آتش بس های شکننده مرتبط با [رژیم] «اسرائیل» در غزه، ایران و لبنان و منجر به «قاطعیت» در مورد اوکراین می شود که به نوشته او تاکنون دیده نشده است.

فورد در پایان با انتقاد از دیدگاه اروپا نوشت: «این رویکرد می‌تواند اروپایی‌ها را نگران کند؛ «اروپایی‌هایی که به نظر می‌رسد از شتاب انحطاط خودآزاری قاره‌شان بی‌خبرند».

وی افزود: این نزول «تنها بدتر خواهد شد» و در عین حال «جنوب جهانی از نظر اقتصادی و سیاسی جای اروپا را خواهد گرفت». فورد همچنین اظهار داشت که جایزه صلح نوبل آنقدر بی اعتبار شده است که با توجه به برنده امسال، ترامپ «حتی ممکن است مجبور نباشد برای دریافت این جایزه خیلی تلاش کند».